Overlijden Jean-Luc Dehaene (1940 - 2014)

Vorige week overleed voormalig eerste minister en christendemocratisch boegbeeld Jean-Luc Dehaene. Dehaene was op vakantie in Frankrijk met zijn echtgenote en vrienden, waar hij onverwachts is overleden.

Vandaag, vrijdag 23 mei vindt de staatsbegrafenis van Jean-Luc plaats in de O.L.V. van Goede Hoop kerk in Vilvoorde.

Wij bieden de familie onze diepste blijken van medeleven aan.

Op ons hoofdkantoor in de Wetstraat 89 te Brussel ligt een rouwregister, waar u uw boodschap in kwijt kan. Via Facebook is er een digitaal rouwregister beschikbaar. 
Wij bundelen alles en bezorgen het aan de familie.

Wouter Beke
Algemeen voorzitter

Afscheidstoespraak van partijvoorzitter Wouter Beke aan Jean Luc Dehaene

‘Ge hebt mijn nummer, als ge mij nodig hebt’.

Dat was zowat de belangrijkste boodschap van mijn gesprek met Jean-Luc Dehaene als ik vier jaar geleden partijvoorzitter ben geworden. Hoeveel mensen hier aanwezig hadden niet zijn nummer. Hoeveel keer hebben we Jean-Luc niet gebeld? Om raad gevraagd? 

In 1991 twijfelde hij aan zijn politiek engagement. Na de verkiezingen van zwarte zondag was hij aangeslagen en overwoog hij uit de politiek te stappen. Ik was toen 17 jaar en herinner het mij nog levendig.

Maar zo zat hij niet in elkaar. Hij bleef, en deed zelfs méér. Hij nam zelf de leiding van een regering, die in aartsmoeilijke omstandigheden startte, maar onder zijn leiding uitgroeide tot één van de beste regeringen ooit. Een regering die problemen overwon en resultaten boekte. Het Sint-Michielsakkoord maakte van België een echte federatie en het globaal plan zette ons land sociaal-economisch weer op de rails. Met dat beleid won hij niet alleen de verkiezingen, maar ook mijn hart.

Want zijn leiderschap in tijden van anti-politiek inspireerde mij tot maatschappelijk engagement. Jean-Luc herstelde het geloof in de politiek, in de kunst van de politiek, voor mij en voor een hele generatie.

Jean-Luc Dehaene was een monument in de Belgische politiek. Samen met Wilfried Martens en Herman Van Rompuy bouwde hij méér dan wie ook aan ons land, aan onze welvaart, aan onze staatsstructuur, aan de vereniging van Europa.

En nu nemen we afscheid van hem. Een ervaren gids, onze ervaren gids, is begonnen aan zijn laatste tocht.

Het verkiezingscongres in Brugge, precies een maand geleden was voor mij, zoals ‎voor velen hier aanwezig, onze laatste ontmoeting. Wat een ovatie kreeg hij toen van onze militanten! Wat een eerbetoon! Van jong en oud, recht uit het hart.

Beste Celie, beste Mieke, Koen, Tom, Hilde, beste familieleden en vrienden. Wat hebben we toen innig gewenst dat na dit eerbetoon nog vele mooie jaren mochten volgen. De verslagenheid was groot toen ons vorige week donderdag het nieuws bereikte dat Jean-Luc van ons was heengegaan.

De ovatie maakte plaats voor stilte, maar het respect, de bewondering en de dankbaarheid bleven en zullen altijd blijven.

Laten we in dit afscheid ook een opdracht zien. De opdracht om zijn politieke erfenis te koesteren en verder te zetten. Want ook vandaag kunnen we nog zoveel van hem leren.

Meer dan eens stond hij voor een mission impossible. Maar ook meer dan eens maakte hij het onmogelijke mogelijk. Als geen ander kon hij akkoorden maken. Compromissen ja. Maar niet zomaar een compromis. Altijd bleef hij gefocust op zijn doel.  Hij wist waar hij naartoe wilde. Een tussenstap was voor hem geen vloek maar een zegen, geen nederlaag maar een overwinning.

Wat was hierbij zijn grote geheim? Hoe kon hij het onmogelijke mogelijk maken? Door te investeren in vertrouwen. Niet de tegenstelling maar de openstelling was zijn houding, niet het opkloppen maar het oplossen was zijn stijl. Door zich in de plaats te durven stellen van de ander en de logica van die ander te doorgronden.  Als zoon van een psychiater had hij van zijn vader geleerd dat elke gek zijn logica heeft en zodra je die logica kent, je met hem kunt praten. 

Zo boekte hij resultaten: vertrekken van het georganiseerde meningsverschil om te komen tot akkoorden.

En zo werkte hij stap voor stap aan verandering, beheerst, doelgericht, respectvol. Zien, oordelen, handelen, om het met Cardijn te zeggen en in de traditie van de sociale beweging die hem altijd nauw aan het hart heeft gelegen.

Maatschappelijke evoluties goed inschatten en dan aan veranderingsmanagement doen. Social engineering. Mensen versterken in tijden van verandering.

Dat alles is de erfenis van Jean-Luc Dehaene, en die willen we koesteren.

De voormalige Amerikaanse president John Quincy Adams heeft ooit gezegd "Als jouw daden andere inspireren om meer te dromen, meer te leren, meer te doen en meer te zijn, dan ben je een echte leider."

Vaarwel Jean-Luc, je was een echte leider. We zullen je nooit vergeten.

Groot staatsman

Licentiaat in de Rechten en Economie, Facultés Universitaires Notre-Dame de la Paix en Katholieke Universiteit Leuven

Beroepsactiviteiten

1963-1967: Verbondscommissaris voor het Vlaams Verbond van Katholieke Scouts
1965-1972: Medewerker Studiedienst van het ACW

Politiek
CVP-Jongeren
1967-1971 - Nationaal Ondervoorzitter van de C.V.P.-Jongeren
Sinds 1972 - Lid van het Nationaal C.V.P.-Bureau
1977-1981 - C.V.P.-Voorzitter van het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde

Kabinetsmedewerker
1972-1973 - Adviseur bij het Kabinet van Openbare Werken (Minister Jos De Saeger)
1973-1974 - Adviseur bij het Kabinet van Volksgezondheid (Minister Jos De Saeger)
1974-1977 - Adviseur en daarna Kabinetschef bij het Kabinet van Economische Zaken (Ministers Oleffe en Herman)
1977-1978 - Kabinetschef bij de Minister van Vlaamse Aangelegenheden (Mevrouw Rika De Backer-Van Ocken)
1979-1981 - Kabinetschef bij de Eerste Minister (Wilfried Martens)
1981 - Kabinetschef bij de Minister van Institutionele Hervormingen (Minister Jos Chabert)

Regeringsperiode
1981-1988 - Minister van Sociale Zaken en Institutionele Hervormingen
1988-1992 - Vice-eersteminister en minister van Verkeerswezen en Institutionele Hervormingen
1992-1995 - Eerste Minister (Dehaene I)
1995-1999 - Eerste Minister (Dehaene II)
1999-2000 - Senator
2000-2007 - Burgemeester van Vilvoorde (tot 1 augustus 2007)
2004-2014 - Europees parlementslid

Eretitels
1999 - Minister van staat
2000 - Doctor Honoris Causa (Katholieke Universiteit Leuven)
2002 - Grootkruis in de Kroonorde

 

CD&V | Wetstraat 89 | 1040 Brussel